1-1مقدمه اي بر سنگ هاي رسوبي:
   درحدود 70 درصد از سنگ هاي سطح زمين، داراي منشا رسوبي هستند و اين سنگ ها عمدتا از ماسه سنگ ها ،سنگ هاي آهكي، شيل ها و به مقدار كمتري اما با همان معروفيت از رسوبات نمك ،سنگ هاي آهن دار، ذغال و چرت تشكيل شده است. سنگ هاي رسوبي در ادوار گذشته زمين شناسي در محيط هاي طبيعي متفاوتي كه امروز دارد رسوب كرده اند. مطالعه اين محيط هاي عهدحاضر و رسوبات و فرايندهاي آنها به درك بيشتر معادل قديم آنها كمك مي كند. هر چند برخي از انواع سنگ هاي رسوبي وجود دارد كه مشابه عهد حاضر آنها شناخته نشده است، يا اينكه محيط هاي رسوبي آنها خيلي كم ديده مي شود.
   رسوبات پس از ته نشست تحت تاثير فرايندهاي دياژنز قرار مي گيرند كه اين فرايند به سه شكل فيزيكي ، شيميايي و بيولوژيكي است و باعث فشردگي،سيماني شدن، تبلور مجدد و ساير تغييرات در رسوب اوليه مي شود.
   دلايل زيادي براي مطالعه سنگ هاي رسوبي وجود دارد زيرا ارزش اقتصادي كاني ها و مواد موجود در آنها كم نمي باشد. سوخت هاي فسيلي نفت و گاز از پختگي مواد آلي در رسوبات مشتق شده و سپس اين مواد به يك سنگ مخزن مناسب كه عمدتا يك سنگ رسوبي متخلخل است، مهاجرت مي كند. ذغال، سوخت فسيلي ديگري است كه البته در توالي هاي رسوبي نيز وجود دارد. روش هاي رسوب شناسي و سنگ شناسي به طور گسترده در پي جويي ذخاير جديد اين منابع سوختي و ساير منابع طبيعي مورد استفاده قرار مي گيرد. سنگ هاي رسوبي ،بيشتر آهن، پتاس، نمك و مصالح ساختماني و بسياري ديگر از مواد خام ضروري را تامين مي كنند. محيط ها و فرايندهاي رسوبي و جغرافيا و آب و هواي قديمه،همگي را مي توان از مطالعه سنگ هاي رسوبي استنباط كرد.