خلاصه مطالب:
      آب زيرزميني منبع آب آشاميدني بسياري از مردم و به ويژه در مناطق روستايي مي باشد. در منطقه دزفول آب شرب مردم اغلب از آب زيرزميني تأمين مي شود، بنابراين تعيين و تشخيص کيفي آب از لحاظ شرب موضوع مهمی است. براي بررسي قابل شرب بودن آب زيرزميني از لحاظ حداکثر تعداد محتمل (MPN) کلي فرم ها و فاکتورهاي شيميايي روش هاي مختلفي وجود دارد. سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) يکي از بهترين و سريع ترين سيستم ها، براي رسيدن به اين هدف مي باشد. با استفاده از اين سيستم به پهنه بندي کيفي آب زيرزميني دشت سبيلي و بخشي از دشت دز شرقي مبادرت ورزيده شده است. اين دشت ها در بين رودخانه هاي دز و گلال کهنک در شمال خوزستان و در شرق شهرستان دزفول قرار دارد و در مجموع در این دو دشت 55 حلقه چاه آب شرب وجود دارد . با استفاده از اطلاعات برخی از این چاه ها (28 نمونه پارامترهای شیمیایی و 17 نمونه کلی فرم) کيفيت آب زيرزميني منطقه مورد بررسي قرار گرفت. در روش به کار گرفته شده هر يک از فاکتور هاي شيميايي و کلی فرمها به عنوان يک عامل محدود کننده عمل مي کند. نتايجي که از اين روش بدست آمد، شامل پيشنهاد مکان هاي مناسب و نامناسب آب زيرزميني از لحاظ شرب در منطقه مورد نظر مي باشد.