خلاصه مطالب:
      آب زیرزمینی منبعی برای تامین آب می باشد که بخشی از چرخه آب بوده، به صورت محدود و در زمان طولانی جایگزین می گردد. رشد جمعیت و تنوع کاربری ها موجب افزایش استفاده و اهمیت این منبع استراتژیک شده است. استفاده پایدار از این منبع مستلزم اعمال راهکار هایی در دو مقوله کلی برداشت بهینه از آبخوان و حفاظت کیفی در مقابل عوامل آلاینده می باشد.
   استفاده از کودهاي شيميايي و آفت کش ها به عنوان پاسخی به بخش دیگری از نیازهای رو به رشد در جوامع انسانی در سال های گذشته موجب شده است تا اثرات مخرب و بعضاً پایداری در کاهش کیفیت منابع آبهای زیرزمینی بجا گذاشته شود. در این تحقیق حساسیت کیفی آبخوان منطقه "میان آب شوشتر" نسبت به مصرف آفت کش ها در کشاورزی مورد ارزیابی قرار گرفته است. در این راستا پارامترهای موثر هندسی و هیدرودینامیک آبخوان در چهارچوب مدل DRASTIC برآورد گردیده و پهنه بندی حساسیت آبخوان در سه گروه: مناطقی با حساسیت بالا، متوسط و کم نسبت به آلودگی ناشی از نفوذ سطحی در محیط GIS انجام شده است. برای ارزیابی پهنه بندی مدل DRASTIC، نمونه برداری از آب های زیرزمینی در 37 نقطه از دشت میان آب صورت گرفته است. با بررسی نتایج تجزیه شیمیایی نمونه ها مشخص گردیده است که متوسط غلظت آفت کش های دیازینون، توفوردی و تاپیک از نظر فراوانی با نتایج حاصل از مدل DRASTIC انطباق مناسبی را نشان می دهند.